|
|
|
Açılış Sayfası | Sık Kullanılanlara Ekle |


2008 yılındayız…
Atam.
Aramızdan ayrılışının 70. yılında kaleme aldığım bu yazıda ne yazık ki hüzün doluyum.
Çağdaşlaşma ve ilerleme yolunda yaptıklarını anlayamadığımız için kimimiz bunları toplumsal travma olarak niteledi.
Kendi şaşkınlığını ve bilgisizliğini tarihe ödettirmeye çalıştı.
Kaş yapayım derken göz çıkartmadan kaçınmadı.
****
Ülke olarak okuma –yazma bakımından oranımız %87’leri bulmamıza karşın ülkemizde maalesef tam aydınlanma süreci oluşturamadık.
Eğitim ve öğretim düzenimizi ezbercilikten kurtaramadık.
Gençlerimize gereken önemi gösteremedik.
Onları deneme tahtasına çevirdik.
Okullarımızı eğitim ve öğretim alanında cazibe merkezi haline getiremedik.
Laikliğin ve demokrasinin ne olduğunu hala kavrayamadık.
Ülkemizi yolsuzluk furyasından kurtaramadık.
“Devletin malı deniz yemeyen domuz” ahlaksızlığından kendimizi sıyıramadık.
Kişisel çıkarlarımızı her değerin üstünde tuttuk.
Her 10 Kasımlarda eserini ve yaptıklarını anlamadan seni anlatmaya çalıştık.
Bilim yerine parayı tercih ettik.
Okumayı aşağıladık.
Bilgilenmeyi,bilgili olmayı alaya aldık.
Safsataların peşinden koşar olduk.
Geldiğimiz noktada anlaşılmaz bir vaziyetteyiz.
Benim bu anma gününde söyleyecek bir sözümün kalmadığını düşünüyorum.
****
“Türk çalış,öğün ve güven” demiştin.
Bize özgüven aşılamıştın.
Şiddetle ekonomik bağımsızlığı ilke olarak savunmuştun.
Osmanlıdan kalma dış borçları ödeyerek Düyun-u Umumiye İdaresine son vermiştin.
Senden sonra İMF’ye dadandık.
Elimizi verdik kolumuzu alamadık.
Hala bu durumun ızdırabını/olumsuzluğunu çekmekteyiz.
Hani Atatürk gelse de bizi bu durumdan kurtarsa diye arayışa geçtiğimiz anlar oluyor.
Ama nafile…
****
Hani nerede o tarih bilgisi.
Nerede o tarih bilinci.
Konuşmaya gelince herkes arslan kesiliyor.
Tuttuğunu koparıyor.
Laf salatası evlere şenlik.
Görüntü güzel ama icraat yok.
Tabi ne oluyorsa bize oluyor.
Yani tarihi ile destan yazan bu halka…
****
Atam mekanın cennet olsun.
Sana , silah arkadaşlarına ve Mehmetçiklere Allahtan rahmet diliyorum.
Seni bu yazımla üzdüğümü biliyorum.
Büyük bir gururla seni ve eserlerini anarken;
”Ne mutlu Türküm Diyene” sözünden büyük bir keyif aldığımı,
bu yazı dolayısıyla burada ayrıca belirtmek istiyorum…